PERYKOPY Wj 1,1-6,1 ORAZ Wj 15,22-18,27
JAKO INKLUZJA DLA Wj 1-18

Identyczna budowa obu perykop skrajnych wskazuje na konieczność rozumienia ich jako elementów sobie odpowiadających, spinających jak klamra pozostałe cztery elementy struktury literackiej Wj 1-18.

Także na ten sam wniosek naprowadza zestawienie w poniższej tabeli:

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Perykopa 1,1-6,1

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Perykopa 15,22-18,27

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Bóg zapowiedział Mojżeszowi w czasie pierwszego objawienia pod Horebem, że znakiem dla niego, iż to On go posłał, aby wyprowadził Izraela z Egiptu, będzie sprawowanie przez nich służby Bogu na tej górze (czyli na Horebie - 3,1) (3,12):

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Izrael obozował pod górą Horeb, górą Boga (por. 3,1;17,6: brexo; 3,1.12;18,5: rh;), gdy przybył Jetro. Jetro złożył Bogu całopalenia i ofiary biesiadne. Aaron i wszyscy starsi z Izraela przyszli, aby jeść chleb z teściem Mojżesza przed Bogiem (18,12):

hv,mo !texo-~[i ~x,l,-lk'a/l,

~yhil{a/h' ynEp.li

Jetro zatroszczył się o Mojżesza-uciekiniera, pozwolił, by wraz z nim spożywał codzienny chleb (~x,l, - 2,20)Jetro złożył ofiary Bogu, wraz z nim spożywają chleb (~x,l,) ofiarny Mojżesz, Aaron i starsi Izraela (18,12)
Jetro dał Mojżeszowi córkę Seforę za żonę, ona zrodziła mu dwu synów (2,21; 4,20).Jetro przyprowadził do Mojżesza jego żonę Seforę i dwu synów, których Mojżesz odesłał (18,2) prawdopodobnie dlatego, aby nie narażać rodziny na śmierć w czasie wyjścia z Egiptu. Ich przyjście wskazuje, że teraz nastał już czas pokoju po czasie walki o życie Narodu.

Imię pierwszego syna Mojżesza - Gerszom ( ~vor>GE ), bo mówił: «Jestem cudzoziemcem w obcej ziemi» (2,22). Imię drugiego syna nie zostało tu podane.

Imię pierwszego syna Mojżesza - Gerszom ( ~vor>GE ), bo mówił: «Jestem cudzoziemcem w obcej ziemi» (18,3). Imię drugiego syna Eliezer (rz<[<ylia/), bo mówił Mojżesz: «Bóg mojego ojca był dla mnie pomocą i wyratował mię od miecza faraona» (18,4).

Imiona te reprezentują skrajne sytuacje: z perykopy pierwszej imię pierwszego syna, z perykopy ostatniej imię drugiego syna.

Jetro pozwolił Mojżeszowi iść do Egiptu po tym, jak Bóg objawił się Mojżeszowi pod Horebem i kazał mu iść i wyprowadzić Izraela z Egiptu; Jetro życzył mu, by szedł w pokoju (4,18).Jetro poznał, co Bóg uczynił dla Izraela, z wdzięcznością wychwala Boga za wyzwolenie Izraela z ręki faraona i za opiekę nad Ludem w czasie całej drogi (18,1.8-12)
Kłócący się Izraelici kwestionują prawo Mojżesza do przyjmowania roli ich rozjemcy (2,14: jpevow> rf; vyail. - przełożonego i sędziego).Mojżesz sądzi (jpv - 18,13. 16) Izraelitów. Mojżesz ustanowił przełożonych (rf; - 18,21. 25), nadając im prawo rozsądzania (jpv - 18,22) spraw mniejszej wagi.
Faraon „I” i faraon „II” uciska Izraela, nadaje mu prawa (qxo - 5,14) pracy ponad siły, rozkazuje (hwc - 1,22; 5,6;) mu, by go unicestwić (1,10.16.22).Bóg nadaje prawa (qxo - 15,25.26; 18,16.20) Izraelowi, rozkazuje (hwc - 16,16. 24. 32. 34; 18,23) mu dla jego dobra, aby być jego lekarzem (15,26),

Faraon „II” każe zbierać (xql - 5,11) słomę (!b,T, - 5,7ab.10. 11.12.13.16.18), ścierń (vq; - 5,12) do wyrobu cegieł.

To były cegły dla budowli faraona.

Bóg poleca zbierać (xql - 16,16) pokarm: !m' - mannę: 16,31. 33.35ab, czyli ~x,l, - chleb: 16,4.8.12.15.22.29. 32; wl'f - przepiórki: 16,13, czyli rf'B' - mięso: 16,8.12.

To był pokarm dla Ludu.

Bóg także dbał nie tylko o jedzenie, ale i o wodę do picia dla Ludu (15,22-25.27; 17,1-7).

Faraon „II” wyznacza Izraelowi nieludzką, morderczą dzienną normę (AmAyB. ~Ay-rb;D> - 5,13.19) zbierania.

Bóg wyznacza Ludowi naturalną dzienną normę (AmAyB. ~Ay-rb;D> - 16,4) zbierania - według tego, co każdy zje.
Faraon „I” i faraon „II” zamęcza Lud codzienną pracą, pracą bez wytchnienia (1,8-14; 5,6-19). Faraon „II” uniemożliwia Ludowi oddanie czci Bogu, uznając kult za przejaw lenistwa, za odciąganie od pracy (5,4-5. 8-9. 17), a zakazując dostarczania mu słomy czyni pracę niemożliwą do wykonania (5,7-8. 10-11. 13. 16).Bóg nakazuje Ludowi odpoczynek co siedem dni i daje mu możliwość spełnienia tego nakazu (16,23-30). Ten czas wolny ma być szabatem na cześć Boga.

Przeprowadzone w powyższych tabelach analizy ukazały, że perykopy Wj 1,1-6,1 oraz Wj 15,22-18,27 są elementami wzajemnie nawiązującymi do siebie pod względem i treści, i koncentrycznej budowy.

W strukturze literackiej Wj 1-18 te perykopy-elementy stanowią ramy całego tekstu, czyli inkluzję - jakże charakterystyczny element hebrajskiej retoryki!